ο βοσκός εις την ζούγκλαν

Είσσιεν πριν γρόνια κάμποσα έναν πασσιήν βοσκόν
που είπεν εβαρήθηκα,θα 'φηκω το χωρκόν

θα πκιάω το πιθκιαύλιν μου,θα πκιάω τα χτηνά
να πάμεν εις την ζούγκλαν,να ζιώ βασιλικά

να κάτσουμεν λλίον τζιαιρόν μέσα στες φυλλωσσιές
έτσι,ν'αλλάξει ο αέρας μας,για λλίες διακοπές

εφόρτωσεν τα μιαν αφκήν έφυεν με το πλοίον
κάμποσον εταξίδεψεν,θκυο μήνες τζ'αλλο λλίον

μιαν μμέραν σαν εκάθετουν τζ''εγλεπεν τα χτηνά
άξιππα αντελοσσσιάστην που μιάλην παουρκά

θωρεί ομπρός του άδρωπον,με τες πετσσιές ντυμένον
παλλικαρά πολλά ψηλόν μα τζιαι ξιμαρισμένον

μα ποιός εν που σαι γιόκκα μου,για ίντα παουρίζεις
τι κάμνεις μες τα κάκκαφα τζιαι ίντα καττσιαρίζεις

λαλεί του είμαι ο Τταρζάν,τζ'η ζούγκλα εν το χωρκόν μου
οι φίλοι μου εν τα χτηνά,τζ'οι σπήλλιοι πατρικό μου

εγιώ λαλει του είμαι βοσκός τζιαι ήρτα που τα πέρα
της αφροδίτης το νησίν που άφηκα μιαν ημέρα

μα σαν εσυντιχάννασιν ο σσιύλος του κοντεύκει
 κάθεται γονατά χαμέ,λαξίματα αρκεύκει

ίντα το αφήννεις το χτηνόν τρεις μέρες πεινασμένον
εννα σε πκιάει που τα πλευρά,πεινά το καημένον

λαλεί του εσού που ξέρεις,τάχατες πως πεινά
εν λάξιμον του σσσιύλλου έννεν καμια μιλιά

τζιαι πολοάται ο Τταρζάν λαλεί του αγρωνίζω
ούλλες τες γλώσσες των χτηνών,ξερε το πως γνωρίζω

τζιαι πολοάται ο γάδαρος,αρκεύκει αγκανίζει
την τζιεφαλήν του στον Τταρζάν κάμποσον σσιομαλίζει

λαλεί του τούτον το χτηνόν εσπάρκωσεν καμπόσο
τζιαι μια γαούραν εύρε του,αλλιώς εννα θυμώσω

κάμνει να φύει άξξιπα,μα η αίγια πεμπερίζει
κάμποσον νεκαλιέται,γυρόν-γυρόν γυρίζει

πρίν να προλάβει ο Τταρζάν τον λόον του  να κόψει
πετάσσεται τζιαι ο βοσκός για να τον διακόψει

μεν της ακούεις τι λαλεί,αλλά εμέναν ρώτα
εγίνην ό,τι εγίνηκεν αλλά μου ετρίφτην πρώτα

η μεταμόσχευση

έναν παλιόν ανέκδοτο λαλώ να σας θυμήσω
το δράμαν κάποιου άτυχου δαμε 'ννα σατυρίσω

Σ' ατύχημαν εμπλέχτηκεν  ο γέριμος στη στράτα
τζιαι άμαν εποφύρτηκεν είπαν του τα μαντάτα

είκοσι ώρες βάσανο μέσα στο χειρουργείο
μα είσαι κομα ζωντανός,έξερε έννεν λλίο

εννάν η ζωή σου δύσκολη τζιαι μάθε το γιατί
την βίλλα σου που έλυσεν εκόψαν οι γιατροί

άβιλλος για πολλύν τζιαιρόν έμεινεν μήνες έξι
μα'τουν πολλύν το βάσανο  έτσι για να τ'αντέξει

έθελεν μεταμόσχευσην να 'σσιει βίλλαν σαν πρώτα
ποτζιεί-ποδά για ειδικόν εγύρευκεν τζι' αρώταν

ήβραν του καλύττερον τζιαι πέψαν τον τζιαι πήε
"εννα ξαναγαμήσεις" είπεν του σαν τον είεν

μες το ψυγείον έν έχω βίλλαν μα έν πειράζει,
έχω μιαν προβοσκίδα,να δούμεν αν ταιρκάζει

η εχχείρηση επέτυχεν τζιαι πήαν ούλλα πρίμα
τζι'ο ασθενής εστράφηκεν ύστερις πό'ναν μήνα

έσιιει κανέναν πρόβλημαν το όργανον καλέ μου;
οξά γαμάς όπως παλλιά μόνον αλήθκιαν πέμου!

γαμώ τζιαι ρέσσω ρε γιατρέ καλύττερα που πρώτα
για να πιστέψεις σίουρα τζιαι την γεναίκαν ρώτα

μα 'σσιει μιαν λεπτομέρεια που με ανασατώννει
άμαν να 'βρει φυστούτζια,τον κώλο μου γεμώννει

Η δύναμη του μυαλού

 έθελα να'μουν μέντταλιστ μόνο για ένα μήνα
να φέρνω με τα μάθθκια μου στες κορασσιές τη στρίνα

ξέρετε, έθθα εζάωννα πηρούνια-κουταλούθκια
θα έκαμνα ξιμαρισσιές τζιαι όι μουσκουρούθκια

θα έστρωννα την άτιμην την πόρνην κοινωνία
γαμήσιν νά 'σσιει κάμποσον τζιαι όι αδικία

να τρέχουνται οι όξινες βίλλον να πεθυμούσιν
να μεν κάμνουν τες δύσκολες τζιαι να διορθωθούσιν

τζιείνοι που εν αξόρτωτοι με βίλλαν ψοφηζμένη
να έβρρουν το χαμόγελο τζιαι τζιείνη κουρτισμένη

ούλα εννα δουλεύκουσιν  ελβετικόν ρολόιν
ναν η ζωή μας χάχχανον τζιαι όι μοιρολόιν

Στον Αη Βασίλη

Αη Βασίλη Βασιλιά γαμήσσια να μας φέρεις
έφτασεν τζιαι το δέκα,πέρκι τα καταφέρεις

κάθε γρόνον ευκούμαστεν τζιαι επι γής ειρήνη
φέρε γαμήσσια τζιαι κανεί, τζ'απου κοπεί ας μείνει

Οι έριδες τζ'οι διχασμοί εν που την αγαμία
αφούσον οι αγάμητοι ρίζουν την κοινωνία

ειρήνην πώς να έχουμεν αφούς εν ξινισμένοι
την βίλλαν για κατούρημα έχουν οι καημένοι;

κάμε τζιαι κάτι άξιππα για ούλες τες ξινισμένες
τες τσούρες στα γραφεία πον τέλλεια σαγνιασμένες

φέρμας ποιότητα ζωής τζιαι στο νησί μας λύση
στις κλάτσες μας στο τζάκι που θκυο κιλά γαμήσι

Αμμέν κρωστείς υπόσχουμαι εκδίκησην θα πάρω
Στην καμινάδαν γράσο, ξέρε θα σπατουλάρω

Μέσα στο τζάκιν κορτωτή μιαν βίλλα θα σου στήσω
άξιππα σαν ιππέσεις για να σε σικκηρτήσω

προς "άνευ ορίων"

είπες για τους μικρόκοσμους  τζιαι για τα μυλλωμένα
ένωσα πως τα σκάγια σου επιάαν  με τζ'εμένα

ούλοι πλάσματα είμαστεν μέσα στην κοινωνίαν
τζ'ούλοι για τα προβλήματα έχουμεν αγωνίαν

την σφαιρικήν την γνώση να την υποστηρίζεις
μα άησμας τους μονότονους τζιαι μεν μας υποβαθμίζεις

μόνο στα μυλλωμένα θ'ακούσεις τον Σπανούδη
έκαστος εις το είδος του λαλεί τζιαι το τραούδι

μόνον οτι μ'αρέσκει κάμποσον θ'αναλύω
όι μιλλοσφοντζζίσματα ,όι πο' ούλλα λλίο

πιστεύκω εν το έθελες άλλους να σικκιρτήσεις
των άλλων την αξίαν έν έθελες να σβήσεις

μα άμαν μας περιφρονείς κουμπάρε που τ'αλήθκεια
είσ'έναν υποκείμενον τζιαι γλύφεις μας τ'αρρτζίθκια

σσιειμώνας κοπέλλια.

έλειψεν μας η έμπνευση τζ'εκάτσαμεντε πάνω
έσσιει κανένα μήνα μπορεί τζιαι παραπάνω

ο κόσμος εν κυκλοφορεί γιατίς καμνει κρυάδες
τζ'έτσι θα συνεχίσει  για κάμποσες φτομάες

κάτω που τα παπλώματα γινίσουνται οι κουβέντες
ασκομαχούν στα σκοτεινά κορούες τζιαι λεβέντες

το γαίμαν μας εκρύανεν τ'αμμάτιν εν γυαλλίζει
στες στράτες μακρομάνικα, τζιαι πούττον εν μυρίζει

προσεχώς.

έμεινεν τζιαι εσάγγνιασεν η γέριμ'η  σελίδα
εν πούττος της κοτζιάκαρης έτσι οπως την είδα

έθελα να 'μαι συνεπής μ'άθθα τα καταφέρω
ουτε πού εν η βίλλα μου λαλώ σας εν'ιξέρω

στη στράτα σσιονοστείτε πο'ννα ξαναπεράσω
εννα σας παίξω την πουρού, (β)μίλλαν να σας τζιεράσω