Καταχρήσεις και μακροζωία

΄Ενας παπάς εσκέφτηκεν τζ΄ έκαμεν τούντην πράξη
με πείραμαν βιολογικό το ποίμνιο να διδάξει.

Πως προκομμένα να την ζούν θα πρέπει την ζωήν τους
τζιαι πως καταχρήσεις εν η καταστροφή τους

Τέσσερις πότσες γυάλλενες πκιάννει που τον μπακκάλλη
Σκουλούτζια-μαυροσκούλουκα βρίσκει τζιαι μέσα βάλλει

Την μιαν την πότσαν αφηκεν, όφκερην τζιαι στουππώνει
καπνόν, τζιαι χύμαν τζαι κρασίν τες άλλες τες γεμώννει.

Κυριακήν στη κήρυγμαν,λαλεί τους τα ωραία,
περήφανος τζιαι κορτωτός, για τούτην την ιδέα

"Μόνον εις τον αέραν οι σκούλουτζιοι εζήσαν
στες τρείς πότσες τες άλλες αμέσως εψοφήσαν"


Λαλεί τους, τούντο πείραμαν έκαμα να σας δείξω
της κοινωνίας τες πληγές θέλω να υποδείξω

τι εν που καταλάβετε αμνοί μου, αρωτώ σας
τζιαι ποιές εν ΄πον οι σκέψεις που κάμνει το μυαλό σας;

"Εννα σου πώ εγώ παπά ίντα'μπου καταλάβω
τζιαι μέν ξαρκάς βιάζουμαι, πρώτη να μεταλάβω"

 Λαλεί του μια κοτζιάκαρη που τουν κρυφτή που πάντα
 ητουν στους ενενήντα,σσιηράτη που σαράντα..

"Εννα μας φάν οι σκούλουτζιοι, το σκότος τζιαι το χώμα
Αν κόψουμεν γαμήσιν, τσιάρον τζιαι το πκιώμα"

Επιστημονικόν απάνθισμα

Ο βίλλος που εγίνηκεν μια ννύχταν επιστήμων
του πούττου αποφάσισε να γίνει ο ειδήμων.
-------------------------------------------------------------
Μια βίλλα στο εργαστήριο, τζιαι κάμνει έναν καπούττο
Να μεν χαλά τη γλυκασσιάν που νώθει που τον πούττο.
-----------------------------------------------------------------
Μια βίλλα στο εργαστήριο τζιαι κάμνει φορτιστή
Να μέν θέλει μιαν ώραν, να ξανασηκωστεί.
----------------------------------------------------------------
Μια βίλλα στο εργαστήριον κάμνει μηχανικήν
όπως τον μετροπόντικαν τζιαι θκιάφφει το πουττίν.
--------------------------------------------------------
Μια βίλλα στο εργαστήριο, πείραμαν αντακώννει
Να κρυανίσκει το πουττίν να μεν πολλωπυρώννει.

Την ώραν που κουσπά, τζιαι μέσα του παλιώννει
Όι βίλλα να είσαι, μα τζιαι αρσάλιν, λιώννει.

Τζ'αφούσον εβαρέθηκεν του πούττον να τον θύμα
Εσκέφτην σιεηττάνικα,κάμνει πάγον το χύμα!

-----------------------------------------------------------

Antechinus spp.

Ακούστε για τον ποντικό τζιείνον στην Αστραλία
γαμμήσσια κάμνει άγρια λαλώ σας που τα λλία

Μαύρος ενι ο νούρος του,πυκνά εν τα μαλλιά του
Έσσιει μιαν μούττην τρίγωνην τζιαι πούγκαν στην τζιοιλιά του

Άπαξ εννάρτει εποχή, που εννα ζευκαρώσει
τ'αρτζίθκια του εν τούμπανον τζιαι πρέπει να φκιορώσει

Πεντάωρα-Δεκάωρα, κουσπά,μπορεί περίτου,
Χύνει ξανά,τζ' αλλή ξανά, ώσπου να φκ΄ή ψυσσιή του

Ρε ποντικέ ζοππόβορτε, ίντα γαμείς καπάλι;
τζιαι τη ζωή σου κάμνεις την για το πουττί χαλάλι;

Πάρε παμόν τζιαι άννοιξε να πιείς καμιάν πυρούα
Μέν κρώννεσαι της στρίνας πο'σσιει η ποντικούα

Τζ'αννέν ο κάματος πολλής τζ'η βίλλα υποφέρει,
Κάμε εναν διάλειμμαν,φάε κανα κκιοφτέρι.

Τζιαι τζιείν'τη πούγκαν σου δωκεν ρε ποντικέ ο πλάστης
να χώννεις κάνναν πωρικόν ίντα 'μπου εφαντάστης;

Ελβετικό-γαστριμαργικό

Την βίλλα μου εβούττησα, μες του τυρκού τον λούκκο.
Για να 'σσιεις τσίλλημαν κορού, με το κρασί σου βούκκο.

Προεδρικός σύμβουλος επι μυλλωμένων

Μέσα στο φιλελεύθερο κάθουμαι τζιαι θκιαβάζω
λιλλίν διά ο πρόεδρος τζιαι που το κάχρι σπάζω.

Αθκιασερούς ποτζιεί-ποδά τάχα μου συνεργάτες
ποτζιείνους τους αχάπαρους που δείχνουν οι πατάτες

ένας κόφκει τα νύσσια του, άλλος τον ιξιουρίζει
ένας ξυπνά τον το πρωί, τζαι άλλος τον τζιυμίζει

στην κλίκκ'αθθέλεις πρόεδρε, βάλε με τζιαι εμένα
μερόνυκτα να σου λαλώ, στο φτίν σου μυλλωμένα

Μαζί να πίννουμεν ποτά,μαζί να τραουδούμε
μαζί εις τα μνημόσυνα για να κυκλοφορούμε

Ερκουνται στο Κυπριακό, μιάλες επιτυχίες
π'όν θα μιλάς,εννά τσιαττάς,εις τες συνομιλίες

@tamyllomena

τούντο τουίττερ που λαλούν,τούντο μασκαραλλήκι
εγίνηκεν της μόδας-εν όπως το πουσσλήκκιν

εννα 'νεβάζω στον ιστόν τα δίστοιχα τα ποίματα
τζιαι ΄ννα μυρίζουσιν πουττί τζιαι δρώματα, τζιαι χύματα

@tamyllomena

Το πουττίν απο τη χώρα των θαυμάτων

Μιαν ιστορίαν θα σας πώ, που εγίνηκεν στα ξένα
πο΄τυχεν νιού παρέα μου τζ'είπε μου την εμένα

Εσκόλασεν κατάνυχτα τζ'ήτουν ψατζιήν το κρύο
τζιαι για να πάει στο φτωσσιηκόν, πκιάννει το λωφορείο

Ητουν ο κάματος πολλύς, τζ΄εζίαζεν κρομμύθκια
μα η ιστορία έγινικεν, όπως στα παραμύθκια!

Μπροστά του έρκεται κάθεται μια κόρη προκομμένη
όμορφη,μυρωδάτη, φίνα, σενιαρισμένη!

Αννοίεί η ννιά τα σσιέλλια της,τζ'άξξιπα πονυστάζει
έναν πουττίν τσιαρτόζικο, θωρεί να ποσσιεπάζει!

Επέλλανεν να το θωρεί δίχα να σταματήσει
τζιαι έν ήσσιεν την δύναμην,να αδιαφορήσει

"Ξέρω,θωρείς τον πούττο μου,τζ'αθθές να ξέρεις κάτι
Ασκόπα το να δείς καλά, που κλείει σου το μμάτι"

Τζιαι σκέφτεται που μέσα του "εν κρίμα η καημένη"
 όπως τα κρύα τα νερά, αλλά ττιλαρισμένη....

Μπορεί να μέν επίστεψεν πως έσσιει έτσι χάρη,
Mιτσοκαμμά του πουττίν τζ'αφήννει τον βουνάρι

Πκιάννει τον μιάλη έξαψις, τζαι δρώννει τζαι ξιδρώννει
λυσσιολοά ο βίλλος του, μιαν κλαίει-τζιαι μιαν καυλώννει.

Τζ'ακόμα έν είδες τίποτα τωρά 'ννα σε πελλάνω
να χύσεις μεσ΄το σώβρακο τζιε 'κόμα παραπάνω

γουρλώννει πκιόν τα μμάθκια του στου πούττου τα σσιειλούθκια,
τζιαι το πουττίν το άταχτον στέλλει του θκυό φιλούθκια!

Τζιαι τότες πιον επέλλανεν εν πράμαν που τα λλία
τουντο πουττίν του άξιζεν να μπεί μες τα βιβλία

"Έλα τζια κάτσε δίπλα μου , άφησ΄τες αντροπάες
 τζιαι θκυό δαχτύλλια έβαρμου, σαν κάμνουν οι βιλλάες"
 
τζιείνος εν εκατάλαβε, το κάλεσμαν,στην ζάλη, 
που ξέρει τόσα νούμερα τζιε κάμνει τα καπάλι;

"εν χουβαρτού,εν φανερόν, με το πουττί σου η φύση...
μα-μέν μου πείς πως του μαθεν, τζιαι ξέρει να σφυρίσει!"