Η βίλλα του κάπρου

Άμαν να δείς την βίλλαν που έσσιει ένας κάπρος
Τότε 'ννα καταλάβεις γιατί λαλούν εν μάστρος

έννεν όπως του άππαρου, πον όπως το παλλούτζι
μα ούτε σαν του γάρου πον ίσσια με μαρκούτζι

τζιαι ούτε έσσιει κόκκαλον όπως έσσιει ο σσιύλος
είναι ο πιο παράξενος τούτης της πλάσης βίλλος

Σαν το αννοιχτήριν του κρασσιού έσσιει ο καημένος
Ο πλάστης που το έκαμεν πρέπει να 'τουν πιωμένος

η πρόκλησητου πούττου

"βίλλε θυμμάσαι τα παλιά,τα χρόνια που 'σσιες δόξαν
κάθε αυκήν του πλάστη μου ,που σ'έπιαννεν η κόξα;"

γυρεύκω σε ρε πουττε ελάλες θυμωμένος
τζ'άξιππα ανεφάνησκες ίσσιος τζιαι κορτωμένος

κόττσιηνος ολοπούρπουλλος σκλερός μα τζιαι βρεμένος
τζιαι μεσα που το σώβρακον εύκεννες θυμωμένος;

έφκα τζιαι νάκκον σήμμερα, μα που εφαραντζιήστεις;
με τζειντους θκυό παρέες σου τζιειμέσα τι μινήσκεις;

κρώστου ολάν του μάστρου σου,χαρκούμαι 'νναν ωραία
για πάλε να ανταμώσουμεν, να κάμουμεν παρέα

«Το φαινόμενο Coolidge»*

Πήρε το όνομά του από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Jonh Calvin Coolidge (1872-1933), ο οποίος στη διάρκεια της προεδρικής του θητείας επισκέφτηκε κάποτε μαζί με τη γυναίκα του μια κρατική φάρμα. Οι υπεύθυνοι της φάρμας, αφού υποδέχθηκαν τους δύο υψηλούς επισκέπτες, τους πήραν χωριστά για να τους ξεναγήσουν στο συγκρότημα. Η κυρία Coolidge, αφού πέρασε από τα κοτέτσια, σταμάτησε και ρώτησε τον ξεναγό της πόσες φορές τη μέρα ζευγαρώνει ο κάθε κόκορας: «Δεκάδες φορές» ήρθε η απάντηση. Τότε η κυρία Coolidge είπε: «Πέστε το, σας παρακαλώ, στον Πρόεδρο!». Όταν πέρασε ο Πρόεδρος από τα κοτέτσια και του είπαν για τον κόκορα, ρώτησε: «Κάθε φορά με την ίδια κότα;», «Όχι, κύριε Πρόεδρε, κάθε φορά με άλλη». Τότε ο Πρόεδρος κούνησε αργά το κεφάλι του και είπε: «Πέστε το στην κυρία Coolidge».

*Έτσι ονομάστηκε το σύνηθες φαινόμενο σε αρκετούς αρσενικούς πιθήκους να αυξάνεται η ερωτική τους διάθεση στη συνάντησή τους με περισσότερα θηλυκά.

πηγή ΕΔΩ


Ο Αμερικάνος πρόεδρος μιαν καλήν ημέρα
έπιασεν την γεναίκαν του τζ΄επήαν εις τα πέρα

σ'εναν χωρκόν επήασιν τζ'ηβραν εναν ζευκάριν
έναν γυρόν στες μάντρες εζήτησαν για χάρην

επήεν η προέδραινα στη μάντραν των χτηνών
τζ'εσπίασεν μες τον γουμάν τον μιάλον πετεινόν

έχω σου μιαν ερώτησην για τούτον τον αρτζιάτο
που 'σσιει τ'αρτζίθκια στην τζιοιλλιάν, όι ποτζιεί που κάτω-

που ανατολήν πουρνόν-πουρνόν ώσπου να σουρουππώννει
τούτον νιούμενον πουλλίν πόσες φορές καρφώννει;

άμαν ννα 'ρκέψει να κουσπά εν πράμα φοερόν
το μόνον του διάλειμμαν-κόνναρα τζιαι νερόν,

πέ το του πλανητάρχη που κάμνει τον καμπόσο
πέρκι αντραπεί να με κουσπά-πέρκι τον διορθώσω

τζ'ο πρόεδρος εφάτσιησεν γυρόν μεσ΄τους γουμάες
τον άδρωπον ρωτά κρυφά τάχα με αντροπάες.

θέλω να μάθω φίλε μου γι τζείν'τον πετεινό σου
τζείνον με μακρά φτερά που έσσιες για καλόν σου

την μέραν πόσες όρνιθες βάλλεις του σσειττάνη
βάλλεις του μόνον μιάν -οξ'αν όσες προκάμει;

όσες του κάμνει όρεξην πρόεδρε θα κουσπήσει
τζιείνος εν πον ο μάστρος, ποιόν εννα αρωτήσει;

πέ-τα τζια της προέδραινας να δούμεν τι εννα κάμει
που 'κόμα τζιαι στην βίλλα μου,θέλει να 'σσιει κκοτσιάνιν

Ο όξινος

Εψες εσυλλοίστηκα πκοιόν εν το πρόβλημάν σου
Γιατίς πικρέφκεις κάποτες, ποιον ναν το κόλλημαν σου

Κάποτες είσαι Ζάχαρις,το στόμαν τρέσσιει μέλι
άλλες βολές εισ'όξινος τζιαι πλάσμαν έν σε θέλει

Επόσφιηξα τον νούν μου, άννοιξα τζιαι βιβλία
Για να 'βρω την απάντησην σε τούντην ιστορία

Η επιστήμη εξόρτωσεν να μου το εξηγήσει
οτι πικρέφκεις φίλε μου σαν λείφκει το γαμήσι

Εν σε φορούν οι τόποι σ'ανατολή τζιαι δύση
στον πούττον της η μέγαιρα σαν βάλλει ρουμανήσι

ευτύς ο λόος σου πικρός όπως το χοληκάιν
το πικρηλλήκκιν έτοιμον φεύκει όπως το σκάιν

άμαν γαμήσεις άξξιππα, φίλε μαλαθκιανίσκεις
τζ'αχάπαρος τζιαι γελαστός θκυο-τρεις μέρες μέρες μινήσκεις

Αν ήμουν ο κροκόδειλος...

Αν ήμουν ο κροκόδειλος του Καλοπαναγιώτη
βίλλαν θα είχα πέτσενη,μέσα στην Κύπρον πρώτη.

Με το γαμήσιν στο νερόν που τό 'σσιεις μιάλον άχι
θα σ'επαιρνα τσιαρρτόζα μου τρείς νύχτες στο Σερράχη

Στες ποκαλάμες του Γιαλλιά ήτουν να δεις τα αστέρκα
μέλιν θα ήτουν κοκόνα μου,ούλλα τα καλοτζιέρκα

Μες του Γαρύλλη τα νερά θα σ'έκαμνα να χύσεις
να τον φουσκώσεις άξιππα τζιαι να τον ξισσιειλήσεις.

Μά'ν είμαι ο κροκόδειλος του Καλοπαναγιώτη
είμαι 'νας γάρος σιερκάς την τύχη μου γαμώ τη

Στον Μιχαλάκη και τον Θίασο

Μιχάλη μου καυλάντη μου που 'σαι καλόν κοπέλλι
που είσαι τζιαι αθκιασερός να παίζεις Καμπανέλλη

Μες των θαυμάτων την αυλή παίζεις εναν ωραίο
τον ρόλον του αχάπαρου τον τέλλεια τελευταίο

ξίχασ'τα λόγια τα πασσιά π'ακούεις κάθε μέρα
βιλλιές σσσιηστές κατσσιαριστές που σσιήζουν τον αέρα

αθθέλεις Μιχαλάκη μου λίρες τζιαι πρώτο ρόλο
να δώκεις την ψυσσιή σου,αλλά τζιαι λλιόν κώλο

το ζευκάρωμαν των αππάρων

Απαξ τζ’αννοίξει ο τζιαιρός,τζ’η άννοιξη κοντέψει
Για την φοράδαν μάθετε ζευκάρωμαν θ’αρκέψει

Μπορεί ναν άγριον χτηνόν,πλάσμαν να μεν κοντεύκει
Αμαν τρεχτεί για άππαρον,περίτου ιδιοτροπεύκει

Αμαν να δεί αρσενικόν εννα ποθκιασσιελλώσει
Τον νούρον της καμαρωτόν, πάνω εννα σηκώσει

Για να την πάρει μυρωθκιάν τζιείνος ποννα κοντέψει
Τα θκυό της τα πουττόσσιειλα για τζιείνον εννα παίξει

Κότσιηνα ολοπούρπουλλα σαν το φουρνίν πυρώννουν
Την κλειτορίδαν την πασσιά τότες την φανερώννουν

Την ράσσιην την της κοντά-κοντά εννα την χαμηλώσει
Ζουμίν πηχτόν μα τζιαι βραστόν που μέσα θα σσιονώσει

Αμαν ννα πκιάει μυρωθκιάν την μούττην του εννα κλείσει
Την μαλαήν του πούττου της για να την μελετήσει

Η βίλλα θα ποτυλιχτεί,μέσα που το καρούλλι
Τζιαι η κελλέ περήφανη ,εννα γινεί ταούλλι


Για να σκλερήνει την φακκά πάνω εις την τζιοιλλιάν του
Πέρνει φόραν-πετάσσεται να κάμει την δουλλειάν του

Απαξ τζιαι φκεί που πάνω της ,εννά του καιλήσει
Θα την δακκάννει στον λαιμόν να μεν τον σικκηρτήσει

Να την κουσπά ωσπου μπορεί,ώσπου να σκομασσιήσει
Τζι’έθθεν ννα παρετήσει ποττές πριχού να χύσει