Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Ο όξινος

Εψες εσυλλοίστηκα πκοιόν εν το πρόβλημάν σου
Γιατίς πικρέφκεις κάποτες, ποιον ναν το κόλλημαν σου

Κάποτες είσαι Ζάχαρις,το στόμαν τρέσσιει μέλι
άλλες βολές εισ'όξινος τζιαι πλάσμαν έν σε θέλει

Επόσφιηξα τον νούν μου, άννοιξα τζιαι βιβλία
Για να 'βρω την απάντησην σε τούντην ιστορία

Η επιστήμη εξόρτωσεν να μου το εξηγήσει
οτι πικρέφκεις φίλε μου σαν λείφκει το γαμήσι

Εν σε φορούν οι τόποι σ'ανατολή τζιαι δύση
στον πούττον της η μέγαιρα σαν βάλλει ρουμανήσι

ευτύς ο λόος σου πικρός όπως το χοληκάιν
το πικρηλλήκκιν έτοιμον φεύκει όπως το σκάιν

άμαν γαμήσεις άξξιππα, φίλε μαλαθκιανίσκεις
τζ'αχάπαρος τζιαι γελαστός θκυο-τρεις μέρες μέρες μινήσκεις